Baby Bag

„სამ წლამდე ასაკის ბავშვებს უკვე უნდა გამოვუმუშაოთ პასუხისმგებლობის გრძნობა,“ - ბავშვთა ნევროლოგი თამარ ედიბერიძე

„სამ წლამდე ასაკის ბავშვებს უკვე უნდა გამოვუმუშაოთ პასუხისმგებლობის გრძნობა,“ - ბავშვთა ნევროლოგი თამარ ედიბერიძე

ბავშვთა ნევროლოგი თამარ ედიბერიძე გადაცემაში „პირადი ექიმი“ ბავშვებში პასუხისმგებლობის უნარის განვითარების შესახებ საუბრობს:

„ადრეულ ასაკში საძირკველის ჩაყრის გარეშე, შეუძლებელია, რომ უნარების განვითარება დავიწყოთ მოგვიანებით. ჩვენდა სამწუხაროდ ეს ასეა, რაც სპეციალისტებსაც ურთულებს შემდგომში საქმეს. ბუნებრივია, ადრეული ასაკის ბავშვს იმავე ენით ვერ დაველაპარაკებით, რომლითაც 14-15 წლის ასაკის ბავშვებს. არსებობს გარკვეული ორიენტირები, ხრიკები, ქცევის მოდელი, რომელიც უნდა დავიცვათ ადრეული ასაკიდან. ეს უნდა იყოს ბუნებრივი, მყარი და საიმედო ბაზა შემდგომ ახალ-ახალ გამოწვევებთან გამკლავებისთვის. თქვენ წარმოიდგინეთ, სამ წლამდე ასაკის ბავშვებსაც გარკვეულ ქმედებებთან მიმართებაში უკვე უნდა გამოვუმუშაოთ პასუხიმგებლობის გრძნობა. ეს თითქოს, ერთის მხრივ, ღიმილის მომგვრელია. მას უნდა შეეძლოს კონკრეტული საქციელის გამო დანაშაულის აღიარება. ბუნებრივია, ჩვენ მიერ საყვედურის თქმის ფორმა უნდა განსხვავდებოდეს, მაგრამ მან უნდა აღიაროს, რომ ცუდად მოიქცა. თუ მან მოხატა კედელი, უნდა მივიდეს იმის აღიარებამდე, რომ ხატვისთვის არსებობს სახატავი ფურცლები. უნდა მივხვდეთ, რომ ბავშვმა გააცნობიერა თავისი ცუდი საქციელი.“

თამარ ედიბერიძის თქმით, მშობელმა ბავშვს სხვისი საკუთრების პატივისცემა უნდა ასწავლოს:

„თუ ბავშვი სხვის ნივთს აზიანებს, უნდა ავუხსნათ, რომ ეს ნივთი არ არის მისი. საკუთარ ნივთს, შეიძლება, უფრო თამამად მოეპყრას ადამიანი, თუმცა მის გაფრთხილებასაც აქვს თავისი წესები. ის, რაც სხვისია, არ შეიძლება ავიღო დაუკითხავად. უნდა ვიკითხო, მაქვს თუ არა ამის უფლება. ის, რაც სახლში ბევრჯერ ამიხსნეს, მაგ. წიგნს დახატვა აფუჭებს, უნდა გავიგო და სხვისი ნივთი არ უნდა დავაზიანო.“

თამარ ედიბერიძე აღნიშნავს, რომ ბავშვს პასუხისმგებლობის გრძნობას ადრეული ასაკიდანვე თუ არ ჩავუნერგავთ, შესაძლოა, შემდეგ ძალიან გვიანი აღმოჩნდეს:

„ბავშვის ასაკის მატებასთან ერთად შინაარსი და კონტექსტი იცვლება. თუ მანამდე ბავშვს პასუხისმგებლობაზე არ ვესაუბრებოდით, რა თქმა უნდა, დავაგვიანეთ. მოზარდობის ასაკი საკმაოდ რთული ეტაპია. რთული არა მხოლოდ ჩვენთვის, მშობლებისთვის, არამედ, პირველ რიგში, ბავშვებისთვის. მათ ძალიან უჭირთ ამ ეტაპის გადალახვა. ეს არის ძალიან ბობოქარი პერიოდი, ჰორმონალურად, შინაგანად. საკუთარი თავის აღქმა პრაქტიკულად მთლიანად იცვლება. ჩვენ გვინდა, რომ შვილები თავისუფალ პიროვნებებად აღვზარდოთ. თავიდანვე ყველა უნდა ვაცნობიერებდეთ, რომ ჩემი თავისუფლება მთავრდება იქ, სადაც იწყება სხვისი პირადი სივრცე. საერთო სივრცეში ქცევის განსხვავებული წესებია, უბრალოდ ეს წესები არის მოლაპარაკებაზე დამოკიდებული. შენი სახლის კედლების დაზიანებისას უნდა იცოდე, რომ ეს შენი სახლია, მაგრამ კედლები ყველასია. შესაბამისად შენ ერთპიროვნულად ვერ გადაწყვეტ, აქ დახატავ, თუ იქ დახატავ.“

თამარ ედიბერიძის თქმით, ბავშვებთან სამხედრო წესებით ვერ ვიხელმძღვანელებთ:

„ბუნებრივია, სამხედრო წესები პატარებთან არ მუშაობს. უფროსების პასუხისმგებლობაა ბავშვისთვის ისეთი გარემოს შექმნა, რომ მას დაზიანების სურვილი არ გაუჩნდეს და სხვაგან მიმართოს თავისი სურვილები და მისწრაფებები. არ ვამბობ, რომ ვიყვიროთ, ვიძალადოთ ან სასტიკად დავსაჯოთ ბავშვი, მაგრამ უნდა ავღნიშნოთ, რომ მან არასწორი საქციელი ჩაიდინა, არ გამოუვიდა ის, რასაც მისგან მოველოდით.“

„ალბათ, საქართველოში ძნელად მოიძებნება ოჯახი, სადაც მსგავსი რამ არ მომხდარა. ბავშვმა ფეხი წამოკრა რაღაცას და მაგიდას დაეჯახა. იმ წუთში მიცვივდნენ მშობლები, ოჯახის წევრები და ეუბნებიან: „ნუ გეშინია, ამ მაგიდამ გატკინა ხომ შენ? მოდი, ვცემოთ, ვცემოთ.“ ეს არის ყველაზე ცუდი, რაც შეიძლება პატარა ბავშვთან მიმართებაში გავაკეთოთ. ნახეთ, ბავშვს რას ვასწავლით, რომ შეიძლება შენი მოუქნელობა, შენი უხარისხო ქმედება დააბრალო სხვას, რომელიც რეალურად მსხვერპლია. მაგიდა სადაც დადგეს, იქ იდგა. მე წამოვედე ამ მაგიდას და ყველაფერი მას დავაბრალე, თან ვიძალადე კიდეც მასზე. თითქოს რა მოხდა, 3 წლის ბავშვს თუ ეს ვუთხარით, მაგრამ ეს ყველაფერი ილექება. 15-16-17 წლის აგრესიულ ქცევაში, შეიძლება, აღმოვაჩინოთ „ნაცემი მაგიდის“ ფენომენი. მოზარდი ნებისმიერი წინააღმდეგობის შემთხვევაში გამოავლენს აგრესიულ ქცევას. რა იქნებოდა სწორი 2-3 წლის ბავშვთან მიმართებაში? რა უნდა გაგვეკეთებინა? უნდა მივსულიყავით, გვეკოცნა და ტკივილი დაგვეამებინა. უნდა გვეთქვა, რომ სხვა დროს შორიდან შემოურბინოს მაგიდას. მეორე ვარიანტია, რომ მე გავწიო მაგიდა და სხვაგან დავდგა, რადგან ბავშვისთვის უსაფრთხო გარემო ვერ შევქმენი. ის, რომ ბავშვს აგრესია ჩამოვუყალიბე მაგიდის მიმართ, მომავალში ძალიან ცუდად დაგვიბრუნდება. მოზრდილ ასაკში ამან, შესაძლოა, ცუდი გამოძახილი ჰპოვოს,“ - აღნიშნავს თამარ ედიბერიძე. 


მოიწონეთ გვერდი მცოდნე დედები

შეიძლება დაინტერესდეთ

რა იწვევს სიმძიმის შეგრძნებას ფეხებში და როგორ ავირიდოთ პრობლემის გამწვავება თავიდან? - გიორგი ღორობერიძის რჩევები

რა იწვევს სიმძიმის შეგრძნებას ფეხებში და როგორ ავირიდოთ პრობლემის გამწვავება თავიდან? - გიორგი ღორობერიძის რჩევები

ექიმმა გიორგი ღოღობერიძემ ფეხებში სიმძიმის შეგრძნების პრობლემასა და მისი მოგვარების გზებზე ისაუბრა:

„ეს ძალიან შემაწუხებელი ჩივილია, რომელიც განსაკუთრებით თვალშისაცემი ხდება საღამოს საათებში. მიხვალ სახლში, გეგონება ფეხებზე ორკილოგრამიანი სიმძიმე გაქვს მობმულიო. როგორც კი წამოწვები უკვე გრძნობ შვების განცდას. რა შეიძლება იყოს ქვედა კიდურებში სიმძიმის მიზეზი? პირველი ეს არის მდედრობითი სქესი. ქალების შემთხვევაში ეს პრობლემა ხშირია. ამის მიზეზი უნდა იყოს ჰორმონი ესტროგენი. ​როდესაც ორგანიზმში ესტროგენის ჰორმონის შემცველობა იკლებს, სისხლძარღვების კედლები თხელდება, სარქვლები უფრო მიდრეკილი ხდება დაზიანებისკენ და ვითარდება ქვედა კიდურებში სიმძიმის გრძნობა.“

გიორგი ღოღობერიძის თქმით, ფეხებში სიმძიმის შეგრძნებას ასაკის მატებაც იწვევს:

„მეორე მიზეზი შეიძლება იყოს ასაკი. 50 წელს ზემოთ ადამიანებში ასაკის გამო ვენების კედლები სუსტდება და სისხლისთვის ქვედა კიდურებში დაგუბება იოლია, ამიტომ ადამიანს აქვს სერიოზული სიმძიმის განცდა. მესამე მიზეზი შეიძლება იყოს მწეველობა. მეოთხე მიზეზი არის ხანგრძლივად ფეხზე დგომა და ხანგრძლივი ჯდომა. კიდევ ერთი მიზეზი შეიძლება იყოს ძალიან მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი. როდესაც ადამიანი დგას ძალიან მაღალქუსლიან ფეხსაცმელზე, კანჭის კუნთები ძალიან დაჭიმულია. ამავე პრობლემის წინაშე არიან ის ადამიანები, რომლებსაც აცვიათ უქუსლო ფეხსაცმელი.“

​ვენური უკმარისობა შეიძლება გართულდეს ტროპიკული წყლულებით. ეს წყლულები ძალიან პრობლემურია, იმიტომ, რომ მათი განკურნება ძალიან, ძალიან რთულია. ძალიან ბევრს ასევე აწუხებს კრუნჩხვები ქვედა კიდურებში. ეს მდგომარეობა ქირურგამდე რომ არ მივიყვანოთ, ამიტომ რამოდენიმე წესი დავიცვათ. პირველი და მნიშვნელოვანი არის წონის კორექცია, მეორე არის მოწევისთვის თავის დანებება ან მაქსიმალურად შემცირება. თუ ხანგრძლივად ვდგავართ ფეხზე, შევეცადოთ, რომ ვიმოძრაოთ. ამერიკელებს აქვთ ასეთი ჩვევა, თუ მათ უწევთ ფეხზე დგომა, ისინი ყოველ ნახევარ საათში იწყებენ ათწუთიან ვარჯიშებს. ქალები უნდა მოერიდონ ძალიან მოტკეცილ ტანსაცმელს, ძალიან მაღალქუსლიან ან უქუსლო ფეხსაცმელს. ბოლო რჩევა იქნება ის, რომ როდესაც მივალთ სახლში, დაწოლის დროს ქვედა კიდურები გვქონდეს უფრო მაღლა, ვიდრე გვაქვს გული,“ - აღნიშნულ საკითხზე გიორგი ღოღობერიძემ ტელეკომპანია „მთავარი არხის“ გადაცემაში „მთავარი დიაგნოზი“ ისაუბრა.

წყარო: ​„მთავარი დიაგნოზი“

წაიკითხეთ სრულად