Baby Bag

ტეხასში დააკავეს მასწავლებელი, რომელიც სკოლაში ცეცხლსასროლი იარაღით მივიდა

ტეხასში დააკავეს მასწავლებელი, რომელიც სკოლაში ცეცხლსასროლი იარაღით მივიდა

ტეხასში 62 წლის მასწავლებელი დააკავეს, რომელიც სკოლაში ცეცხლსასროლი იარაღით მივიდა. ის თანამშრომლებისადმი ნეგატიურ განწყობას ღიად გამოხატავდა და მათი მისამართით მუქარის შემცველ განცხადებებს აკეთებდა. მარკ ალან დევისი ტეხასის ერთ-ერთ ლუთერანულ სკოლაში სოციალურ თეორიებსა და თეოლოგიას ასწავლიდა. პოლიციამ მასწავლებელი იარაღის აკრძალულ ადგილას გამოყენების გამო დააკავა. სკოლაში იარაღის შეტანა კანონდარღვევაა. მარკ ალან დევისს ბრალი ორი დანაშაულის: სკოლის ტერიტორიაზე იარაღის შეტანის და მუქარის შემცველი განცხადებების გაკეთების გამო წაუყენეს. მასწავლებელს გირაოს სახით 50 500 $-ის გადახდა მოუწევს.

ერთ-ერთმა პედაგოგმა სკოლის უსაფრთხოების სამსახურს მასწავლებლის უკანონო ქმედების შესახებ აცნობა. მან აღნიშნა, რომ დევისი სკოლაში უჩვეულოდ გაღიზიანებული და გაბრაზებული მოვიდა. მასწავლებლის თქმით, ის სკოლის დირექტორისადმი უკმაყოფილებას ღიად გამოხატავდა. დევისი აღნიშნავდა, რომ დირექტორმა ერთ-ერთ სკოლას წერილი მისწერა, რომელშიც მასწავლებელს ნეგატიურად აფასებდა. გაბრაზებული პედაგოგის თქმით, მას აგრესიული ქმედებისკენ სწორედ დირექტორმა უბიძგა.

დევისი სკოლის ბეისბოლის მწვრთნელის მიმართაც აგრესიული იყო. მისი თქმით, მწვრთნელი მისდამი დისკრიმინაციულ დამოკიდებულებას ხშირად ავლენდა, რის გამოც მას სკოლის სპორტულ ცხოვრებაში ჩართვის საშუალება არ ეძლეოდა.

დევისმა სკოლის ერთ-ერთ პედაგოგს გაანდო, რომ შაშხანის შეძენას გეგმავდა. მან მასწავლებელს ისიც უთხრა, რომ სკოლაში ცეცხლსასროლი იარაღით იყო მოსული. დევისის თქმით, მას იარაღი ერთ-ერთ საკლასო ოთახში ჰქონდა გადამალული. დევისი იმასაც აღნიშნავდა, რომ მედიკამენტების მიღება დაიწყო. მან არაერთხელ გაიმეორა, რომ თანამშრომელთა მხრიდან დისკრიმინაციის მსხვერპლი იყო.

პედაგოგმა, რომელსაც დევისი გულახდილად გაესაუბრა, სკოლის უსაფრთხოების სამსახურს მიაკითხა. დაცვის ერთ-ერთმა წევრმა ცეცხლსასროლი იარაღი დევისის პორტფელში აღმოაჩინა.

სკოლის ადმინისტრაციამ მასწავლებელს იარაღი ჩამოართვა და მას სასწავლებლის ტერიტორიის დაუყოვნებლივ დატოვებისკენ მოუწოდა. დევისმა იარაღის სკოლაში მიტანის მთავარ მოტივად მოსწავლეების უსაფრთხოებაზე ზრუნვა დაასახელა. სკოლის უსაფრთხოების სამსახურმა დევისის იარაღი პოლიციას გადასცა. მოგვიანებით მასწავლებელი დააკავეს.

მარკ ალან დევისს იარაღის ტარების უფლება ჰქონდა, თუმცა მისი სკოლაში მიტანა არ შეეძლო, რადგან სასწავლო დაწესებულებაში ცეცხლსასროლი იარაღის შეტანა უკანონო ქმედებად ითვლება.

„აღნიშნული ტიპის ქმედებებები ტეხასის კანონმდებლობას ღიად უპირისპირდება. ჩვენ მსგავს ინციდენტებს ყოველთვის სიფრთხილით ვეკიდებით, რადგან ეს სერიოზული შემთხვევაა. ჩვენი ლუთერანული სკოლისთვის მოსწავლეების, მასწავლებლების და თანამშრომლების უსაფრთხოება ყველაფერზე მაღლა დგას,“ - ნათქვამია სკოლის წარმომადგენელთა განცხადებაში.

დევისმა, რომელიც სასამართლოს წინაშე უკვე წარსდგა, სასამართლოს მიერ დანიშნული ადვოკატის დახმარება მოითხოვა. სასამართლოს გადაწყვეტილებით, მასწავლებელს იარაღის ტარების უფლება დროებით შეუჩერდა და ლუთერანულ სკოლასთან მიახლოება აეკრძალა. დევისის ადვოკატმა მისი დაცვის ქვეშ მყოფისთვის 2 500$ გირაოს დაკისრება მოითხოვა სისხლის სამართლის დანაშაულისთვის, ხოლო 500 $-ის სკოლის კანონმდებლობის დარღვევისთვის. ადვოკატის მტკიცებით, დევისს აღნიშნულ შემთხვევამდე დანაშაული არასდროს ჩაუდენია და მას კრიმინალური მიდრეკილებები არ აქვს. სასამართლომ ადვოკატის მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა.

„სასწავლო დაწესებულებაში იარაღის შეტანა დაუშვებელია. არ აქვს მნიშვნელობა, რისთვის იყენებს ესა თუ ის ადამიანი ამ იარაღს. მოსწავლეთა და თანამშრომელთა სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება. გადახედეთ ჩვენს წარსულ გამოცდილებას. მასობრივ სროლებში მონაწილე ადამიანები, რომლებმაც ბავშვები დახოცეს, კრიმინალური წარსულის მქონე მოქალაქეები არ ყოფილან. მათ რომ რაიმე სახის დანაშაული თავდასხმების მოწყობამდე ჩაედინათ, ცხადია, ისინი ვეღარ შეძლებდნენ მსგავსი მასშტაბის დანაშაულის ჩადენას, რადგან პოლიცია მათ იარაღის ტარების უფლებას აღარ მისცემდა,“ - ნათქვამია სასამართლოს წარმომადგენლის ოფიციალურ განცხადებაში.

ლუთერანულ სკოლაში მომხდარ ინციდენტამდე ერთი კვირით ადრე ტეხასის ერთ-ერთ საშუალო სკოლაში მოსწავლეს გულ-მკერდის არეში ესროლეს, რის შედეგადაც ის გარდაიცვალა. სასამართლოს გადაწყვეტილებით, სეზარ კორტესი ერთ-ერთმა 16 წლის მოსწავლემ უნებლიე გასროლის შედეგად მოკლა, რის გამოც ის წინასწარი განზრახვის გარეშე მკვლელობის მუხლით გაასამართლეს.
მომზადებულია houstonchronicle.com-ის მიხედვით

თარგმნა ია ნაროუშვილმა

შეიძლება დაინტერესდეთ

,,ახლა ამ ახალი ტალღისა და ანტივაქსერთა უგუნურების ახალი შემოტევების გამო გავბედავ _ რაღაცებს გავიხსენებ იმ ბურუსიანი კოშმარიდან და ერთს შემოგძახებთ: რას სჩადით, ადამიანებო?''

,,ახლა ამ ახალი ტალღისა და ანტივაქსერთა უგუნურების ახალი შემოტევების გამო გავბედავ _ რაღაცებს გავიხსენებ იმ ბურუსიანი კოშმარიდან და ერთს შემოგძახებთ: რას სჩადით, ადამიანებო?''

ენათ­მეც­ნი­ე­რმა მა­რი­ნე ბე­რი­ძემ კორონავირუსი მძიმედ გადაიტანა. სწორედ ამ პერიოდს უძღვნის სოციალურ ქსელში გამოქვეყნებულ პოსტს, რომელსაც ​MomsEdu.ge უცვლელად გთავაზობთ:

,,წუთშესვენება უნდა გამოვიყენო და ეს დავწერო.

...

ჯერ მეგონა, რომ იმისთვის გადავრჩი, რომ ყველაფერი, ყველაფერი, რაც ვნახე და განვიცადე, მომეთხრო სხვებისთვის და თუნდაც ერთი ადამიანი გადამერჩინა...

იმდენად გრძელი აღმოჩნდა გზა რეანიმაციის "ზედა სართულიდან" ფეისბუკურ ოხშივრამდე, რომ ეს სურვილი შეგნებულად ჩავახშე ჩემში. არ იყო ადვილი მაშინ, მაგრამ ჯერ ალღომ, მერე გარემოზე დაკვირვებამ მიკარნახა. ბოლოს გადაწყვეტილებად ჩამოყალიბდა. ამ გადაწყვეტილების მიზეზებზეც ოდესმე იქნებ მოიტანოს სიტყვამ და ვთქვა.

ახლა ამ ახალი ტალღისა და ანტივაქსერთა უგუნურების ახალი შემოტევების გამო გავბედავ _ რაღაცებს გავიხსენებ იმ ბურუსიანი კოშმარიდან და ერთს შემოგძახებთ: რას სჩადით, ადამიანებო? რატომ დაემსგავსეთ საკუთარი ლეკვების მჭამელ იშვიათ ცხოველებს? ვისი სახელით? ვინც გითხრათ, რომ ადამიანი კი არ შეიქმნა შაბათისთვის, შაბათი შეიქმნა ადამიანისთვის?!

სინამდვილეში, თქვენ ის ხალხი ხართ, ვისთვისაც "ორშაბათიც შაბათია" ამ ქვეყანაზე!

მოკლედ, ვიწყებ აქა-იქა გახსენებას. თანმიმდევრული აღწერის არც დრო მაქვს, არც ძალა.

ვაგიფა

როცა ახალგაზრდა მოწყალების "ძმამ" ურიკით თეთრად გაკაშკაშებულ "დარბაზში" შემასრიალა, უკვე ისე ვიყავი უჟანგბადობით დაოსებული, კარგად ვერ ვარჩევდი რეალობას და შეგრძნებებს. ერთი პირობა, კინაღამ აფორიაქებულ ანგელოზთა ფარფატად მომეჩვენა ეს უცნაური, ზუზუნა და მოძრავი მდუმარება. პირველი შთაბეჭდილება არ მქონია, რადგან ერთდროულად რამდენიმე ათეული იყო ასეთი: კახი კავსაძე _ თეთრ ლოგინს მიჯაჭვული ამ სიტყვის ყველა ირიბი და პირდაპირი გაგებით, თავადაც მიტკალივით თეთრი; სახეზე შიშშეყინული ინტუბირებული პაციენტები _ უსიცოცხლო სხეულები (დიდხანს ვიფიქრე, ეს ევფემიზმი რომ გამომეყენებინა იმის ნაცვლად, რაც იქ ვიგრძენი), უფანჯრო ოთახის იისფერი შუქი, რომელიც კი არ ანათებს, მარად სიფხიზლედ ხმაურობს და სიკვდილ-სიცოცხლის საზღვარზე ბეწვის ბილიკს ოდნავ ხილვადობას აძლევს. სულ ოდნავს _ არც ბნელა, არც ნათელია; რეანიმაციის მუსიკა _ ჩაწერილი მაქვს მრავალი წუთი. ამ მუსიკას პაციენტების თავთით დაკიდებული აპარატურა გამოსცემს: წნევა, ტემპერატურა, სატურაცია, გული, თირკმელი.... სხვადასხვა ხმაზე ეხმიანება დიდი მინის ხუფის გადაღმა ჩასაფრებულ ექიმებს. ყური ეჩვევა გვიან. და მერე უკვე გრძნობს, რომ ახლა ჩამოგიდგამენ მწვანე შირმას მარცხნიდან ან მარჯვნიდან _ გააჩნია, ვისი მელოდია ჩაქრა სამუდამოდ აქეთა სამყაროში, ხმამაღლა იტყვიან შენს (ერთადერთი კონტაქტური ავადმყოფის) გასაგონად: წაიყვანეთ რენტგენზე... და გაუყენებენ აჭრიალებული ურიკით გზას. მისი "შემცვლელი" კი უკვე მოგორებულია კარებთან... რიგია რეანიმაციაშიც.

მოკლედ, გამიგრძელდა.

ვაგიფა 20-22 წლის აზერბაიჯანელი გოგონაა. ჩემ მარჯვნივ, კახის შემდეგ წევს, ფანჯარასთან. სიცოცხლის ნიშანწყალი ეტყობა, ამიტომაც ვაქცევ ყურადღებას. ჯერ არც ვიცი რომ ვაგიფაა... კვნესის. მაფხიზლებს და უცნაურ ძალას მაძლევს მისი კვნესა. მავიწყდება წუთით ჩემი გასაჭირი და მისკენაა მთელი ჩემი ყურადღება მობილიზებული. ფრაგმენტებად ვაგროვებ "მიხვედრებს": ახალნამშობიარებია, კოვიდიანი. ფილტვების მძიმე დაზიანებით. გინეკოლოგიური გართულებით. ბავშვი გადარჩა. ეს ძალიან მძიმე მდგომარეობაშია... იგუდება. ვერ სუნთქავს. ტირის. ქართული არ იცის. სულ ცოტა რუსული. ექთნებმა რუსული არ იციან. ვიღას ახსოვს საკუთარი ფილტვების 23 თუ 24 ქულიანი დაზიანება (ვინ გეტყვის მართალს): ვაგიფა! უნდა ჭამო! რაღაც მაინც უნდა შეჭამო, ასე თქვა ექიმმა! გავძახი რუსულად. _ არ შემიძლია! _ მპასუხობს , თან ხველა ახრჩობს! _ ცოტა, სულ ცოტა... აი, ეს... ექთანს ვატან რაღაცას, არც მახსოვს რას. ალბათ ხილს? ხაჭაპურს? _ ვერ ვიხსენებ. ერთ - ორ ლუკმას ჭამს. არ შეუძლია, ტირის. ისე ტრიალებენ, ისე შფოთავენ, ისე დასტრიალებენ, მგონი... ღმერთო! არა! _ვაგიფა! _ ვყვირი მთელი ხმით _ ისუნთქე, ღმად, ღრმად ისუნთქე, არ გაჩერდე!.. _არა, ვაგიფა! ბავშვს რა ჰქვია, რა დაარქვი გოგონას? _ გავყვირი ისევ (მაინც ვერავის გავაღვიძებ). _ არ ვიცი, ვერ მოვასწარი სახელის დარქმევა _ მპასუხობს ძალაგამოლეული, თითქოს ახლა გაახსენდა, რომ სახელი არ აქვს მის შვილს. ვხვდები, რომ გამოცოცხლდა. ლოყებზე ფერი დაეტყო. _ ვაგიფა, საყვარელო, ახლა ის მარტოა, შეშინებულია, მისთვის უნდა გადავრჩეთ, მეც და შენც. არ მიატოვო, არ მიატოვო, ვაგიფა! _ ყველა დაძახებაზე კრთება და თვალს ძალისძალად ახელს. _ ვაგიფა, ელაპარაკე, ელაპარაკე შენს შვილს. უთხარი რომ გიყვარს,. უთხარი, რომ გადარჩები, დამპირდი, რომ არ მოკვდები! ვაგიფა!

...

სამი, ოთხი, ხუთი... არ ვიცი, რამდენი დღის შემდეგ, ჩემს გვერდით კიდევ ერთხელ რომ ჩამოაფარეს შირმა და მერე ადგილი გათავისუფლდა, ვაგიფა ჩუმად, ხვეწნით ეუბნება ექთანს: ა მოჟნო მნე კ ეტოი ტიოტე...

აუხსნეს, რომ ამ ფანჯარასთან თურმე იმიტომ წევს, რომ გინეკოლოგმა, რომელიც ბლოკში ვერ შემოდის, ფანჯრიდან ნახოს და შეაფასოს მისი ჭრილობები. დანანაებით გადმომხედავს. სუსტი, იისფერი ღიმილით მიღიმის.

...

მალე გადაჰყავთ სხვა პალატაში.

მადლიერების მზერით მემშვიდობება. რა იცის, მე რა მადლიერი ვარ. რამხელა როლი აქვს ჩემს გადარჩენაში.

მაშინ არ მიტირია. ახლა ვწერ და ვტირი. მაქვს უფლება.''

წაიკითხეთ სრულად