Baby Bag

„ერთ-ერთ ყველაზე ბედნიერ ერად მოიაზრება დანია... დანიელები არ ეპუებიან სოციალურ ქსელებს...“- ფსიქოლოგი ფიქრია იმერლიშვილი

ფსიქოლოგმა ფიქრია იმერლიშვილმა ყალბი ბედნიერების პრობლემაზე ისაუბრა, რომელიც თანამედროვე ადამიანს აწუხებს:

„ერების ბედნიერების ხარისხის ინდექსი არსებობს. ერთ-ერთ ყველაზე ბედნიერ ერად მოიაზრება დანია. მათი ბედნიერების მაღალი ხარისხი განსაზღვრა იმან, რომ ისინი არ ეპუებიან სოციალურ ქსელებს. დანიელებს მიაჩნიათ, რომ მათი ბედნიერების განმსაზღვრელი არის სწორედ ის ურთიერთობა, რომელიც აქამდეც იყო. ისინი რეგულარულად ხვდებიან ერთმანეთს, არ კარგავენ საყვარელ ადამიანებთან შეხვედრის ბედნიერებას. ჩახუტებისას, როდესაც ვხვდებით ჩვენთვის ძვირფას ადამიანს, გამოიყოფა ჰორმონი ოქსიტოცინი, რომელიც სოციალურ ურთიერთობებს არეგულირებს. სოციალურ ქსელებში ეს ჰორმონი ვერ წარმოიქმნება.

ფრომმა თქვა: „თუ ვარ ბედნიერი, ვარ წარმატებული და საინტერესო ადამიანი.“ ჩვენ სოციალურ ქსელებში ამას ვამტკიცებთ. რატომ მიდიან ადამიანები ფოტოსესიებზე? აქაც ხდება გამოაშკარავება ფუფუნების საგნებთან, ნივთებთან ფოტოების. კეთდება განსაკუთრებული მაკიაჟი, იქმნება განსაკუთრებული იმიჯი. მერე ამით საზოგადოებას თავს ვაწონებთ, როგორი ყოჩაღები ვართ და როგორი ბედნიერები.

ეს ყველაფერი მოდის ბავშვობიდან. როდესაც ბავშვი აკეთებს რაღაცას და მშობელი ეუბნება: „ეს რატომ გააკეთე? ნახე შენი კლასელი როგორია. ნახე იმან შენს ასაკში რამდენ წარმატებას მიაღწია,“ შენ უკვე შენს შვილს უწყობ ხელს იმაში, რომ მოხდეს მისი პიროვნების გახლეჩა. ეუბნები, რომ ასეთი არ უნდა იყოს და აუცილებლად უნდა დაემსგავსოს ვიღაცას. ბავშვი ეჩვევა იმას, რომ უნდა გააყალბოს საკუთარი ცხოვრება. შემდეგ კლასელი წარმატებული რომ არის, ვიღაცას უკეთესი ტელეფონი უჭირავს, ის ერთვება ამ მარათონში,“- მოცემულ საკითხზე ფიქრია იმერლიშვილმა ტელეკომპანია „იმედის“ გადაცემაში „იმედის დღე“ ისაუბრა.

წყარო:​ „იმედის დღე“ 

შეიძლება დაინტერესდეთ

„მიდგომა „ახლა თუ არ ისწავლა ამან, მერე ნახე რა იქნება,“ არასწორია. ის ბავშვებთან ურთიერთობის ძალიან აგრესიულ ფორმას ბადებს,“ - ბაკურ კოტეტიშვილი

„მიდგომა „ახლა თუ არ ისწავლა ამან, მერე ნახე რა იქნება,“ არასწორია. ის ბავშვებთან ურთიერთობის ძალიან აგრესიულ ფორმას ბადებს,“ - ბაკურ კოტეტიშვილი

ბავშვთა ნევროლოგმა ბაკურ კოტეტიშვილმა ოჯახში არსებულ იერარქიულ სისტემაზე ისაუბრა. მისი თქმით, ბავშვისთვის სილაღის და თავისუფლების ზედმეტად შეზღუდვა არასწორია:

„ოჯახში აუცილებლად დგება იერარქიული სისტემა. არცერთ სისტემას არ აწყობს ამბოხი. ხომ გახსოვთ „ვერის უბნის მელოდიებში“ როგორც არის: „ნუ იქნება მხოლოდ ბუნტი.“ ბავშვი თავისი ბუნებით არის აბსოლუტურად ლაღი და თავისუფალი. ზრდასრულები, ოჯახი და მთლიანად საზოგადოება, ​ვცდილობთ, რაც შეიძლება მალე გადმოვიყვანოთ ბავშვი ჩვენს წეს-ჩვეულებებზე, რომ ის იყოს უფრო მართვადი. ამის მიზანი ისაა, რომ მე დისკომფორტი არ შემიქმნას. ამიტომ ვიგონებთ უამრავ სისტემას. მიდგომა: „ახლა თუ არ ისწავლა ამან, მერე ნახე რა იქნება,“ ეს რა თქმა უნდა არასწორია. ასეთი მიდგომა ბავშვებთან ურთიერთობის ძალიან აგრესიულ ფორმას ბადებს.“

​ბაკურ კოტეტიშვილმა აღნიშნა, რომ აკრძალვები ბავშვებთან ურთიერთობას ყველაზე მეტად აფუჭებს:

„პირველი, რაც გვიფუჭებს ყოველთვის ურთიერთობებს არის აკრძალვების ფენომენი. ნებისმიერ საკითხში ჯ​ერ არის ქმედება და მერე მისი აკრძალვა. ჩვენ ვიწყებთ „არ შეიძლებათი.“ ძალიან მარტივი მაგალითი: სანამ ბავშვი დამოუკიდებლად გაივლის, ის ხედავს და უყურებს, რომ დედამ დღის განმავლობაში ვერც დავთვლით რამდენჯერ გამოაღო კარადა, აიღო რაღაც ნივთი, ჩადო და დახურა ისევ. ეს იმდენად ბევრჯერ გაიმეორა დედამ და ბევრჯერ აჩვენა, რომ ბავშვს არც აქვს სურვილი კითხვა დასვას, ეს შეიძლება თუ არ შეიძლება. თუ დედა აკეთებს ამას, ე.ი. შეიძლება. გაიარა თუ არა ბავშვმა, მივიდა კარადასთან, გამოაღო და დაიწყო იქიდან რაღაცების ამოღება. ჩვენ ამას ვეძახით „აურია,“ სინამდვილეში გაეცნო. ჩვენ მივდივართ და ვეუბნებით: „არ შეიძლება, ნუ აღებ!“ ამ დროს ვასწავლეთ, რომ გაეღო. ასეთი უამრავი ქმედებაა ოჯახში. ჩვენს ქმედებას ბაძავენ ბავშვები. როდესაც ამას აკეთებენ, ჩვენ მერე შენიშვნას ვაძლევთ.“

ბაკურ კოტეტიშვილის თქმით, ადამიანები „შავი კატის“ ფენომენს ქმნიან, რომელსაც ბევრი პრობლემის გამომწვევ მიზეზად ასახელებენ:

„ადამიანებს გვჩვევია „შავი კატის“ ფენომენის არსებობა. ვიგონებთ შავ კატას, რომელსაც დავაბრალებთ რაღაც-რაღაცებს. ჩემს ბავშვობაში ასეთი შავა კატა იყო ტელევიზორი. ​ნელ-ნელა ეს შავი კატა ჩამოვიდა ტელეფონამდე. ძალიან მარტივია, რომ იმას დავაბრალოთ რაღაც და არ განვსაზღვროთ ვითარება, თუ რატომ იყენებს ადამიანი ასე ხშირად ტელეფონს. სინათლე ძალიან კარგი რამ არის, მაგრამ გააჩნია, როგორ გამოვიყენებთ მას. შეიძლება სინათლემ თვალი გაგვიფუჭოს კიდეც და დაგვაბრმავოს.“

„ძალიან ხშირად მქონია შემთხვევა, როდესაც პაციენტებს უთქვამთ, რომ ბავშვს თავის ტკივილი აქვს და პირველი განსაზღვრება აქვთ, ხომ არ უყურებს დიდხანს ტელეფონს. ტელეფონი არაფერ შუაშია ამ დროს თავის ტკივილთან. თუ მას მხედველობის პრობლემა აქვს ან კისრის არასწორი მდებარეობა, აქედან ტკივა თავი. ​ნაცვლად იმისა, რომ ეს გავიაზროთ, ყველაფერს ვაბრალებთ ტელეფონს. ტელეფონის მაგივრად რომ წიგნი ეჭიროს და ბავშვს იგივე დაემართოს, არავინ წიგნს არ დააბრალებს. წიგნი კარგია, ასე ვიცით და ტელეგონი - ცუდი. ამ ვითარებაში ტელეფონიც და წიგნიც ერთსა და იმავე პირობას ქმნის, რომ ბავშვს ან თვალები დაეძაბოს, თუ მხედველობის პრობლემა აქვს, ან არასწორი მდებარეობის გამო კისრის კუნთები დაეჭიმოს. წიგნი კარგია და ტელეფონი ცუდია არის „შავი კატის“ ფენომენი,“ - აღნიშნულ საკითხზე ბაკურ კოტეტიშვილმა საქართველოს პირველი არხის გადაცემაში „პირადი ექიმი - მარი მალაზონია“ ისაუბრა.

წყარო: ​პირადი ექიმი - მარი მალაზონია

წაიკითხეთ სრულად